Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Τη Julia Krahn να φέρνει την Σαπφώ στο σήμερα. Είναι σχεδόν διονυσιακό να παρακολουθείς ένα πολιτιστικό δρώμενο στο Κάστρο Μυτιλήνης, αυτόν τον αρχιτεκτονικά άρτιο χώρο που διακρίνεται για την αισθητική και την ιστορία του. Η εμπειρία γίνεται ακόμη καλύτερη όταν επιλέγεις τη σωστή στιγμή της ημέρας – εκεί ο ήλιος ολοκληρώνει την ημερήσια τροχιά του, δύοντας στα νερά της θάλασσας, καθώς και όταν εκείνη φέρει την υπογραφή της Julia Krahn.
Γεννημένη στη Γερμανία – το αντιλαμβάνεσαι από τη γοτθική της ομορφιά με τη γεωμετρία του προσώπου να μην περιορίζει τα εκφραστικά της μέσα, η πολυσχιδής καλλιτέχνις οραματίζεται και εν τέλει υλοποιεί δρώμενα που στο σώμα τους συναντώνται ποικίλες μορφές τέχνης υπό ένα πρίσμα ξεκάθαρα προσωπικό, αλλά με συλλογική ματιά. Η αισθητική της έχει δεχθεί επιρροές από την Ιταλία, στην οποία ζει και δραστηριοποείται σήμερα. Αυτές είναι οι σκέψεις που γυρνούν στον εγκέφαλό μου όσο αναμένω την εμφάνιση της. Ανάσα. Η ίδια περπατά στην άκρη του κάστρου. Η μουσική αλλάζει. Αποκτά τελετουργικό χαρακτήρα. Μία μυσταγωγική γοητεία, ικανή να σε μεταφέρει νοητά σε μία διεύθυνση διαφορετική με οδηγό τον παλμό της χωρίς, όμως, να σε αποσυνδέσει από το περιβάλλον που πατάς. Άλλωστε, νομίζω ότι η γείωση συνιστά αναπόσπαστο στοιχείο της ουσίας της.
Δεν είναι εύκολο να αποκωδικοποιήσεις τη σύλληψή της. Απαιτούνται γνώσεις, υπόβαθρο, μα το σημαντικότερο: στοχοπροσήλωση. Το βλέμμα σου να ακολουθεί τις κινήσεις της και τον ρυθμό που η μουσική επιτάσσει. Η προσοχή να μην διασπάται – η αφαίρεση υπάρχει μόνο ως εικαστική μέθοδος. Για το “Hesperus – The Lost Child (Έπρεπε – Το χαμένο παιδί)”, η ταλαντούχα κυρία Krahn ερμηνεύει την ποιήτρια Σαπφώ ως σίβυλλα της εποχής. Αν και η ποίηση της Σαπφούς είναι φύσει ερωτική, η καλλιτέχνις δεν εστιάζει στον δυαδικό τρόπο συνείπαρξης που ο έρωτας αρέσκεται στο να συνθέτει, αλλά στο σύνολο. Κάπως έτσι, η ερμηνεία των ποιημάτων περνά μέσα από ένα οικουμενικό πρίσμα με αποδέκτη όλους εμάς και το σπίτι που μοιραζόμαστε: τον πλανήτη Γη.
“Αυτά τα αποσπάσματα της Σαπφούς δεν είναι ερωτικά ποιήματα. Δεν θέλω να μιλήσω για τον έρωτα, αλλά για την έλλειψή του, απέναντι στον πλανήτη, τους διπλανούς μας, απέναντι στον εαυτό μας“, μού εκμυστηρεύτεται μετά το πέρας της αφοπλιστικής τελετουργίας της με κλιμακούμενη ένταση και ένα φινάλε που σαν φυλαχτό κρατάμε όσοι το μοιραστήκαμε το βράδυ του Σαββάτου (22 Ιουνίου) στη Μυτιλήνη. Δεν ήταν τυχαίο το ότι είχε Πανσέληνο εκείνη τη νύχτα. Το επιβλητικό της φως μαζί με τον Εσπέρο είναι εκείνα που δημιουργούν το μονοπάτι για την οικεία και όλες τις αρετές που εσωκλείει στους τοίχους και τις πόρτες του.
